Sołtys: Adam Siewierski
Pow. w ha: 431
Liczba gosp. rolnych: 72
Liczba budynków: 152
Liczba mieszkańców: 503
Licząca 503 mieszkańców wieś rozciąga się wzdłuż dróg prowadzących w kierunku Wolbromia, Zasępca i Budzynia. Granicą wsi od strony północnej, (po wysokiej, dochodzącej do 493 m n.p.m. rozległej wierzchowinie), przebiega Szlak Warowni Jurajskich. W tym właśnie miejscu szlak osiąga najwyżej położone miejsce na całej trasie jego przebiegu.
Nieco niżej, przy zbiegu granic Wolbromia i Poręby Górnej, ale już na terenie Zasępca stoi 30 metrowej wysokości Krzyż Milenijny z tablicą poświęconą przez papieża Jana Pawła II. Rozciąga się stąd przepiękny widok nie tylko na leżący ponad sto metrów niżej Wolbrom, ale także na rozległe tereny Jury, Wyżyny Śląskiej na zachodzie, Wyżynę Miechowską na wschodzie a także na Beskidy. Przy dobrej przejrzystości powietrza można zobaczyć nawet Tatry. Poręba Górna leżąca średnio na wysokości 470-480 m n.p.m. jest nie tylko najwyżej położoną wsią w powiecie olkuskim, ale także jedną z najwyżej położonych na całej Jurze. Nic więc dziwnego, że panujący tu mikroklimat różni się zasadniczo od innych rejonów. Swego czasu ciągle zasypywaną przez śnieg Porębę Górną określano mianem bieguna zimna województwa katowickiego. Dzięki inicjatywom sołtysa, we wsi organizowanych jest wiele ciekawych imprez jak Dni Poręby Górnej czy Jurajskie mistrzostwa w lataniu modeli latających i dziwolągów. Parafia w Porębie Górnej powstała już w roku 1315. Pierwszy kościół we wsi wzmiankowany jest w 1353 (został on później przebudowany). Warta obejrzenia jest zakrystia (z 1887r.), wieża (z 1900 r.), oraz murowana dzwonnica (z roku 1876). Parafia liczy około 2000 mieszkańców. Odpust odbywa się 24 czerwca. W centrum wsi znajduje się staw, po środku którego stoi wybudowana w 1904r. dzięki ofiarności mieszkańców figura św. Jana Chrzciciela. Ustawiono ją pierwotnie na placu p. Adamczyka przy drodze prowadzącej z Poręby Górnej do Wolbromia, ponieważ jednak mieszkańcy wsi mieli ciągłe problemy z zapewnieniem sobie i zwierzętom gospodarskim pitnej wody, postanowili w roku 1944 przenieść figurę na środek stawu. Od tej pory, jak głosi legenda, skończyły się problemy z brakiem wody w stawie.
